Duurzaamheid, iedereen heeft er wel van gehoord en de meesten passen het wel eens toe, bv. de standby knoppen uit om energie te besparen, de achterkant van gebruikte papieren hergebruiken, oude kleren of meubels weggeven en niet weggooien, recycleren,...
Duurzaamheid is ook meer dan een modewoord. We zien de afvalstorten verhogen, massaal polluenten in het milieu aan het storten, de pollutiestromen in de zee vergroten en stelselmatig zijn we onze natuur in een versnelling aan het brengen, waar heel wat mensen uiteindelijk de dupe van gaan zijn. Het is dus essentieel om duurzamer te leven om een leefbaar milieu voor ons nageslacht te garanderen.
Vandaar een nieuwe stelling omtrent duurzaamheid: je hebt product A en je hebt product B. Product B gaat veel langer mee, is duurder in aankoop, maar is uiteindelijk heel wat goedkoper. Product A is geen duurzaam product, maar goedkoper in aankoop en dus laagdrempeliger. Is het dan gerechtvaardigd om bv. twee taxen te heffen. Op product B de traditionele 21% BTW en op product A een hogere duurzaamheidtax van bv. 40%? Er moet wel duidelijk gesteld worden dat het gaat om duurzame producten die uiteindelijk goedkoper uitkomen (dus niet voor producten waar het duurzame product veel duurder blijft).
Om het wat concreter te maken een vb. gloeilamp vs. spaarlamp. Een spaarlamp is heel wat duurder in aankoop, maar zelfs dan bespaart het 30 - 40€ per lamp uit. Er is heel wat minder energiegebruik, en je kent het vraag aanbod verhaal wel. . Je kan het evengoed toepassen op andere zaken zoals auto's, productieprocessen, tv's,...
De extra BTW opbrengsten zouden integraal moeten gaan naar onderzoek voor duurzame technologieën, 100% recycleerbare kunststoffen, hernieuwbare energie,...
Wat denken jullie erover? Het is als het ware de vervuiler betaald.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten